Ο κλινικός γιατρός πραγματοποιεί εφαρμοσμένη έρευνα σε καθημερινή βάση, παρ' όλο που αυτό δεν συνειδητοποιείται συχνά ούτε από τον ίδιο ούτε και από επιτροπές εκπαίδευσης και αξιολόγησης του ιατρικού δυναμικού. Επιπλέον δε αυτή η ερευνητική δραστηριότητα δεν θεωρείται και άξια δημοσιεύσεως.

Είναι κοινό μυστικό ότι ελάχιστες ερευνητικές εργασίες συνεισφέρουν πραγματικά στην παραγωγή νέας γνώσης και την προαγωγή της επιστήμης. Εν τούτοις στις μέρες μας η ιατρική "λυγίζει" κάτω από το βάρος χιλιάδων δημοσιεύσεων που στην συντριπτική πλειονότητά τους είναι αποτέλεσμα της εφαρμοζόμενης πρακτικής, σε ακαδημαϊκά ή μη κέντρα, του "publish or perish".

"Ego and economics" είναι τα κυριότερα κίνητρα των ιατρικών δημοσιεύσεων σήμερα. Η εξέλιξη του γιατρού συναρτάται (με) και εξαρτάται από τον αριθμό των δημοσιεύσεων παρά την ποιότητά τους, ενώ το καθ' αυτό κλινικό έργο, δύσκολο όντως να αξιολογηθεί, παραβλέπεται κατά την αξιολόγηση του κλινικού γιατρού.

Η καταγραφή των ανωτέρω δεν συνιστά, από μέρους μου, άρνηση της αξίας της ερευνητικής δουλειάς, αλλά οριοθέτησή και οροθέτησή της. Οι γιατροί της κλινικής παρακινούνται στη διενέργεια κλινικών εργασιών ή διατριβών, με σκοπό τη συνειδητοποίηση ότι η κλινική έρευνα έχει εκπαιδευτική αξία, η οποία συνίσταται στο να μάθει ο γιατρός να θέτει ερωτήματα, να απορεί και να βρίσκει τρόπο (μέθοδο) να απαντά αυτά τα ερωτήματα.

Η θέση μας στην κλινική είναι ότι η δημοσίευση εργασιών δεν είναι αυτοσκοπός, δεν αποδεχόμαστε δε ως επιστημονική αξία το δόγμα "publish or perish".